Jaren niet meer geweest, in de Harmenkokslaan. Ik kwam er voor de eerste keer rond de vorige eeuwwisseling. De steeg ziet er nog wel vertrouwd uit, de gevels, het hofje en de vertrouwde kasseien. Die eerste keer kwam ik voor een scharrel, de Koekersteeg was een goed adres voor een goedkope madam, een snelle wip en dan een fles koele melk bij de melkboer, sigaretten bij de tabakswinkel en een zak kolen op nummer 23, werd met het treintje van het erf naar voren gereden. Later een leuke etage gehuurd op nummer 50, we woonden er met zijn 12, een gezin beneden en één boven. Gelukkig waren we. We woonden in één van de grootste huizen. Arbeiders en kleine middenstanders. Een stukje Jordaan in Delft. In de jaren vijftig ben ik definitief naar Den Haag verhuisd. Ik had het gemaakt en vertrok naar het Belgisch park In Scheveningen. Laten daar nou ook andere oude bewoners van de Harmenkokslaan, naar mij vernoemd!!!, wonen. Een stel van goede doen, veel kinderen en ik begrijp wel dat je dan in een betere buurt wilt gaan wonen. Maar goed, door Lydia en Henk (oud bewoners nr.23) aangespoord ben ik toch maar weer eens gaan kijken op mijn oude vertrouwde stekkie. De winkels zijn er niet meer, alleen een kroeg op de hoek die vrijwel verlaten lijkt. Een verdwaalde darter gooit zijn laatste pijltje en stapt kwiek naar buiten. De stem herken ik nog van vroeger. Ouder en rijper, maar dat moet dat rooie rotjong zijn die op nummer 52 woonde. Een grijze baard en vilten hoed kunnen niet verhullen dat het hier om rooie Jan gaat. Hé Harmen kom je naar je oude buurtje kijken. Ja het is Jan, tegenwoordig getrouwd met Dien, een zoon Ian en natuurlijk honden en papagaaien. Kom mee, ik ga even een bakkie doen bij Mar. Mar staat voor Marjan en zij woont in mijn oude vertrouwde woning. Met z’n vieren, wat een luxe. Ik slurp aan mijn bakkie terwijl Zoë en Maisy om mij heen dartelen (de dochters). Er komt een slaperige kop naar buiten: is er nog koffie?! Marcel de man van Marjan doet zijn entree. Een fietsje komt voorbij geflitst. Jim, een vijfjarige jongetje van nr 56 fietst bijna Teja van de overkant omver. Teja zwaait met haar armen en laat zich vallen in de armen van Jan. Poeh dat gaat nog maar net goed. Ik wil wel een wijntje, weet Teja nog net uit te brengen. Zo gezegd zo gedaan, nr 56 doet wederom zijn entree. Dit keer in de vorm van Nikki en Machiel en twee flessen witte wijn. Het gezelschap begint de keuvelen over lokale politiek, Grashof en de bekende parkeerproblemen. Daar heeft Willem nu een oplossing voor, roept hij vanaf de overkant, en doelt op zijn nieuwe aanwinst, drie zuilen van staal met bovenin wat groen. Willem zijn eigen parkeerplaats, niemand durft meer voor zijn zuilen te gaan staan en al zeker niet dat afzichtelijke brandweerbusje van Grijn (nr 50). Bert is het helemaal met Willem eens en laat ook zijn imitatiezuilen zien. Marja schreeuwt van de overkant of haar kinders wellicht op nr. 24 zijn bij Phyllis en Marieke. Han wordt erop uitgestuurd om polshoogte te nemen. Uit het hofje komt een enorme man met een kettingzaag, ik deins terug, wordt dit mijn einde, heeft Osamin Bin Laden ook al vertrouwelingen in de Koekersteeg, euh Harmenkokslaan? Marcel, roep hij, zullen wij het mannetje villen? Ik voel het bloed uit mijn gezicht weg trekken. Wat wordt je bleek, roept Marjan. De kettingzaak gaat met een oorverdovend geluid aan en Marcel en Remco (nieuwe aanwinst in het hofje) lopen het hofje in, gelukkig, ik ben het slachtoffer niet!
Een enorme hoerensloep rijdt de straat in. Roeland maakt zijn entree, een lading kinderen komt naar buiten en Corine, zijn vrouw, helpt de entree te versoepelen door om een wijntje te roepen. Ter aanvulling van de feestvreugde komen Elke en Annemiek uit het hofje met 6 flessen wijn, de groep breidt zich gestaag uit.
Het laatste nieuws van het hofje sijpelt binnen. Alle bewoners gaan emigreren, naar Amerika, Nieuw Zeeland en Engeland. Een totale uittocht. De verpaupering van de jaren 60 loert om de hoek. Wie gaan er nu weer wonen???
Ook in de straat gonst van de geruchten, gaan Pe en René van 58 trouwen, is er al een liefdesbaby op komst? Waarom gingen Roeland en Corine pas na 4 kinderen trouwen: er komt toch niet nog vijfde koter. En kraakt hun tuinpoort echt zo hard? Is Marcel echt al 40+, teveel om allemaal op te schrijven. Ik heb de oplossing, dit roept om een column. Ik, Harmen Kok, bekend van radio en televisie(Barend en Van Dorp, de Stratenmaker op Zee-show, Waldolala) start een eigen column in het Laat je zien Magazien.

Harmen Kok